Ik ben bezig aan een nieuw idee. Ik ga vanuit een oude directievilla van de spoorwegen het verhaal vertellen van de woning, de laatste bewoners en hoe de omgeving in 100 jaar veranderde. Ik heb de zoon van de laatste bewoners kunnen achterhalen en heb veel onderzoek gedaan naar de omgeving. Eind juli zal ik de woning twee dagen gebruiken om in intieme setting het verhaal van de plek, de mensen en de geschiedenis te gaan vertellen.
Vier jaar geleden schreef ik een monoloog over bloemenman Jan die 30 jaar met zijn stal op een plein had gestaan. Hij moest er weg. Gehuld in zijn stofjas en met een van zijn eigenzinnige boeketten naast me las ik zijn verhaal voor.
Vorig jaar was er het project over mijn buurman: na 25 jaar buren te zijn geweest, schreef ik over de laatste twee jaar kwakkelen op een bovenwoning en over onze relatie. Toen zijn woning leeg was – hij was overleden – organiseerde ik met een bevriend fotograaf een tentoonstelling met voordrachten in zijn woning.
Op verjaardagen, te pas en te onpas eigenlijk, organiseer ik wandelingen met een thema – een park, mijn ervaringen als postbode, jeugdherinneringen, een gevangenis of een rafelrand – waarbij vrienden en familie zich braaf koest houden terwijl ik ze verhalen vertel en geheimen toon.
Ik volgde workshops vértellen dus niet voorlezen. Uit het hoofd proberen je toehoorders mee te nemen naar plekken, gevoelens, ervaringen waar ze niet bij waren – tot ze het jou hoorden vertellen.
Ik bloei op van de combinatie van naar binnen keren (onderzoek en schrijven) en naar buiten treden (mijn verhalen vertellen). Het vertellen maakt uitwisseling met het publiek mogelijk en ik vind voordragen en vertellen erg leuk.
(Op de foto uit 1938 is het Haarlemmermeerstation te zien met links de directievilla)